Floris Verkerk

Ik ben een echte entertrainer. Met veel humor en een brede lach druk ik de vinger op de zere plek. Binnen no time pak ik de essentie van een probleem, geef ‘het verhaal’ een twist waardoor er geen sprake meer is van een probleem, maar van een gegeven.

Ik ben totaal gefascineerd door gedachten. Die van mezelf én die van anderen. Ik wil altijd weten wat erachter zit. Waarom denk ik zo? Waar komt die gedachte vandaan? Is dat waar? Kan ik echt zeker weten dat dat waar is? Kan ik er ook andere gedachten naast zetten die net zo waar lijken?

Reflecteren en bespiegelen is met de paplepel ingegoten. Bij ons thuis hielden we ‘familie-gesprekken’, waarin we mochten reflecteren op hoe het tussen ons ging. Wat vind je fijn met je broer/zus? Waar heb je last van? Waar heb je zelf invloed op?

Daarnaast ging op jonge leeftijd toneelspelen. Hier leerde ik vrij zijn, mijn emotionaliteit onderzoeken en gebruiken. Hier ontstond mijn fascinatie voor drijfveren van mensen. Waarom doet dit personage wat hij doet? Waarom zegt hij wat hij zegt?

Ook op de middelbare school leerde ik reflecteren. Toen ik me in de 4e klas 1 dag voor de grote zomervakantie behoorlijk misdroeg, kreeg ik strafwerk voor de zomer. Met veel tegenzin moest ik een essay schrijven over mijn houding en gedrag. Deze tegenzin veranderde algauw in plezier erin hebben. En het plezier werd een obsessie. Aan het einde van de vakantie had ik mijn eerste kinderboek geschreven over een jongen die zichzelf steeds beter leert kennen.

Na de middelbare school ging ik naar de toneelschool. Hier kregen we geen cijfers voor de lessen, maar evaluaties. Hoe kijk ik terug op een les? Hoe ervaar ik de les? Waar ben ik vrij of houd ik me in? Hoe gaat t samenspelen (werken) met mijn klasgenoten? Welke houding is het meest behulpzaam? Welke belemmeringen ervaar ik en hoe ga ik hier mee om?

Na de toneelschool ging ik als acteur aan de slag, maar ontdekte ik ook het vak trainingsacteur. Een mooi vak om mijn kwaliteiten als acteur en mijn interesse in persoonlijke ontwikkeling te combineren.

 

Ik val op door mijn tomeloze energie, mijn eerlijkheid en directheid. Ik ben een scherpe observator en neem geen blad voor de mond. Daar kan niet iedereen even goed tegen. Als kind had ik al de bijnaam: commentator en mijn vader riep regelmatig: “Je bent hinderlijk aanwezig.” Ook ikzelf heb er soms last van. “Kon je je mond weer niet houden”, hoor ik mezelf dan denken.

Maar ik weet inmiddels: Iedere kwaliteit heeft zijn valkuil. Iedere stem heeft een tegengeluid, iedere beweging komt van stilstand.
De wereld is duaal. Bestaat uit tegenstellingen. Het een bestaat bij de gratie van het ander.
Mijn sterrenbeeld is Tweeling. In mij is bijna altijd een tweestrijd gaande.
Om hier meer rust in te vinden beoefen ik sinds een aantal jaar het non-dualisme. Zoek ik acceptatie naar dat was is. Stop ik met mezelf uit mijn problemen willen denken, maar vind ik rust en ontspanning in het hier en nu. Ben ik gewaar dat ik gewaar ben. Los van verleden en toekomst, dromen en verlangens.
Vol van de kleuren die ik zie, het ritme van mijn adem, het ruisen van de wind, de smaak van een appel.