Sanne Zweije

Zodra ik opsta geef ik liefde, wijsheid waar nodig, verzacht en verruim ik blikken, verzin speelse ideeën, denk buiten kaders en ervaar een diepe verbinding met onze natuur. Ik blijf het contact met mezelf verdiepen, wil het universum snappen en dankbaarheid en liefde ervaren voor alles dat leeft.

Werkend heb ik deze eigenschappen lang toegepast in het theater. Ik speel en maak sinds 2005 theatervoorstellingen in het Schouwburgen- en Festivalcircuit. Zo stond ik meermaals op Oerol, de Parade en waren mijn voorstellingen ook in China te zien.
Rond 2012 begon er iets te knagen. Ik hunkerde naar meer harmonie met onze natuur en ik voelde dat er iets in mij wakker wilde worden, wat ik tot op dat moment te weinig aandacht had gegeven. Ik wilde naar een bepaalde plek in mezelf, maar wist niet hoe er te komen. Ook wist ik dat een meditatie- of yogales mij daar niet zou brengen.

In 2013 werd ik zwanger van Evi Lente. Zij werd, met 24,5 week, veel te vroeg geboren. Toen zij op mijn borst lag en ik mijn verdriet opzij zette om haar naar de andere kant te kunnen helpen, wist ik dat zij mij gegeven had waar ik naar zocht.

Vroeger was ik bang voor mijn hooggevoeligheid en wilde ik niets te maken hebben met energieën die ik voelde. Nu ging het om mijn eigen dochter en kon ik met haar mee naar de andere kant. Zij bracht mij weer in contact met de onzichtbare wereld, waar ik eerder zo bang voor was. Wat een groots cadeau!

Floris en ik maakte een lange wereldreis en trouwden in een helikopter in Las Vegas. We dáchten een dochter te krijgen die zomer… We dáchten dat wij NOOIT in een helikopter in Las Vegas zouden trouwen (met ouders van een vriend als getuigen die daar toevallig ook waren en die we op onze trouwdatum ontmoetten tijdens een diner.) We vierden het ‘niet weten’, ‘overgave’ en het volle vertrouwen hierin.

Hoe mooi we alles rondom Evi Lente ook vonden, de wens om voor een kindje te mogen zorgen was groter dan ooit. We waren ouders geworden, maar miste een kindje in onze armen.

Na Las Vegas vlogen we naar de Cook Islands voor ons huwelijksreis. Ik vond het heerlijk en geweldig; het paradijs op aarde. Én ik huilde mezelf iedere nacht in slaap. Ik lachte met buikpijn en danste als een gespannen plank.

Ik raakte weer zwanger! Zes weken met een camper door Nieuw Zeeland volgde. We wandelde en zagen alleen onszelf. Dit keer geen Evi Lente meer in m’n buik, maar Bink. Later bleek dat hij echt een Bink moest zijn…

Met 26 weken droomde ik dat Evi Lente zei dat ik naar het ziekenhuis moest gaan. Middenin de nacht maakte ik Floris wakker en gingen we naar het ziekenhuis. En ja hoor, zonder dat ik iets merkte bleek ik al ontsluiting te hebben. Doordat we er dit keer zo op tijd bij waren konden we de bevalling met weeremmers stoppen. Voor 3 weken. Met 29,2 dagen werd hij geboren. 8 spannende weken in het ziekenhuis volgde. Nu is hij een heerlijk, gezond, authentiek mannetje vol levensvreugde.

We pakten ons leven weer op. Ik speelde en maakte voorstellingen en we genoten volop van onze kleine Bink. Maar er was wel wat veranderd. Ik voelde me kwetsbaar, sommige vrienden voelde niet meer kloppend en Amsterdam leek niet langer iets te geven, maar zoog me eerder leeg. Ik voelde me onveilig en wilde getroost en gevoed worden door mijn omgeving. Mijn contact met de natuur versterken. We kregen een moestuin en ik volgde de opleiding Permacultuur waar ik leerde een tuin te ontwerpen met de natuur als leraar. Ecosystemen in het klein nabouwen. Slim ontwerpen en aanleggen, zodat je daarna zoveel mogelijk de natuur haar gang kan laten gaan en optimaal kan oogsten. Geen mono-, maar polycultuur. Samenwerken met alle elementen.

Dit smaakte naar veel meer. We kochten het oude Biesbosch schooltje met 1000m2 tuin! Een eigen studio aan huis! In een nationaal park! Overal water, lucht en vogels! Dordrecht om de hoek, vlakbij familie. Perfect! Deze bouwval zouden we wel even ecologisch opknappen. Én we wilde ook nog een dochtertje. Alle gynaecologen zeiden dat dit zeker weten weer een vroeggeboorte zou worden. Maar de momenten waarop ik mijn eigen stem goed kon horen wist ik dat ik haar zou voldragen. Haar naam zou Ella Fé zijn. Tegen het advies van de artsen in ging ik vanaf de vierde maand zwangerschap in bed liggen. Zodra ik spanning voelde op m’n buik liet ik los waar ik mee bezig was. En dat was ongeveer alles; gedachtes aan werk, haken, Bink voorlezen, alles leek te veel. Maar het loonde! Met 40,2 weken werd ze thuis geboren. Mijn vader kwam op bezoek en vroeg ons of we de betekenis van haar naam wisten. Ella betekent ‘beeldschone fee’, waarmee ze 2x Fe in haar naam draagt. En Fe betekent: vertrouwen. De tranen sprongen in mijn ogen; ik had al die tijd vertrouwen in mijn buik gedragen!

Toen Ella Fé 1 jaar oud was wilde ik weer gaan werken. Weer contact met de buitenwereld. Het voelde alleen niet meer kloppend om alleen theatervoorstellingen te maken. Ik wil me inzetten voor mens, dier en natuur. Maar mijn vorm was me nog niet helder. Ik pakte de voorstellingen weer op en volgde diverse trajecten voor persoonlijke ontwikkeling.

Ondertussen werd een van mijn beste vriendinnen, Lotte, ziek; huidkanker, melanomen. Een van mijn beste vrienden was al langer bezig met Pranic Healing. Hij gaf healings door in een energielichaam te werken. Ik was nieuwsgierig, vond het spannend en stelde het uit. Maar nu kon ik mijn vriendin er direct mee helpen. Pijn verlichten en wie weet wat nog meer. Ik deed de basis cursus en advanced. Ik had ineens de tools om zieke energie weg te halen en schone energie toe te dienen. Maar mijn vriendin wilde niet op deze manier geholpen worden. Ze geloofde er niet in.

Ik kwam in aanraking met Sjamanisme. Ik vond het doodeng en wilde er meer van weten. In de zomer van 2018 wilde Floris een break. De verbouwing, de kleine kinderen, het vele werk. Het ging niet meer. Hij wilde de hele zomer weg zijn, vrij zijn. We wisselenden de kinderen af, maar ons contact was er niet meer. Hoe spannend ik dit ook vond, ik genoot er enorm van om het contact met mezelf weer te voelen. Ik kwam erachter hoe klein ik mezelf had gemaakt naast hem. Hoeveel moeite ik had om op eigen benen te staan, naast hem. Om in m’n eigen energieveld te zijn. Die zomer voelde ik ook dat ik mijn gevoelige kant afsloot omdat ik niet zeker wist of Floris bij me zou blijven als ik dit pad volledig op zou gaan. Die zomer besloot ik voor mezelf dat ik mijn Sjamanistische leraar zou gaan zoeken. Dat ik uit liefde voor mezelf en alles om me heen zou leven wie ik werkelijk ben. Ook als dit zou betekenen dat Floris en ik hierdoor niet meer samen verder zouden willen leven.

Najaar 2018 ging de gezondheid van Lotte achteruit. Toen ze door de artsen werd opgegeven, vroeg ze of ik kon helpen. Samen met 2 andere pranic healers gaven we haar 3 tot 5 behandelingen per dag, op afstand. Ik weet dat we veel pijn hebben mogen verlichten en haar hebben geholpen liefde, rust en vertrouwen te vinden in zichzelf.

Een paar dagen voordat ze stierf belde haar beste vriendin, ze waren moe, ze konden niet meer. Ze hadden zulke intense maanden gehad vol zorg. Of ik iets kon doen zodat Lotte los kon laten. Ik werd bang en voelde me krachtig tegelijkertijd. Aan de oppervlakte werd ik zenuwachtig: “wat moet ik doen dan? Kan ik dat? Ik heb nog niet geleerd hoe dat moet. En als ze voor me sterft, waar gaat die zieke energie dan heen?” Maar diep vanbinnen wist ik dat ik kon helpen. Dat ik wist wat ik moest doen.

Ik ging naar haar toe. Ze was er al niet meer echt. Ze ademde nog, maar ik voelde direct dat ze al uit haar lichaam was, maar ergens bleef steken. Nog niet losliet. Ik ging naast haar zitten, pakte haar hand en ging met m’n bewustzijn naast haar staan. Samen keken we naar het witte licht. Na een tijdje zei ze “het voelt fijn, dat witte licht.” “Dat zijn wij.” Zei ik. “Alleen vergeten we dat als menszijn.” Samen voelde we nog even de heerlijkheid van het witte licht.

Een paar uur later werd ik gebeld dat ze overleden was.

Weer schoot ik in paniek. Had ik dat gedaan? Was wat ik had meegemaakt echt? Of fantaseer ik het? Ik wilde zo graag dat iemand anders zou zeggen wat daar gebeurd was.

Het moment was daar. Ik ging actief opzoek naar mijn Sjamanistisch leraar. Een paar maanden later vond ik haar. Zij weerspiegelde hoe ik wil leven. Bij haar melde ik me direct aan voor de opleiding Shamanic Healing.

Het Sjamanisme leert me een diep respect te hebben voor alles dat leeft. Met liefde te kijken naar alles dat gebeurt. Zonder oordeel te zijn. Dat pijn een plek van kennis is. Dieren schatten zijn aan kennis en kwaliteiten waar je een diepe verbinding mee mag maken. Bomen in contact staan met ons onderbewuste en het kosmische. En, ik leer op te ruimen, te transformeren, dingen terug te brengen naar de plek waar het vandaan komt. Zoals oordelen en ongevraagde tips. Als ik ze van anderen krijg geef ik ze vriendelijk terug. Als ik ze ergens laat liggen neem ik ze liefdevol terug. Maar ook ziektes, angsten en depressies. Het heeft allemaal bestaansrecht. Maar soms heeft het zijn doel gediend en mag het terug naar waar het vandaan komt.

Nu ben ik zover om ermee naar buiten te komen. Om anderen te kunnen helpen op wat voor manier dan ook. De verbinding met jezelf te ervaren. Oude patronen los te laten. Of een onbewust proces bewust te maken die achter een fysieke pijn ligt.

Weet me te vinden.

Beliefs,

 

Sanne.